Os covardes porán fin á guerra

O novo volume de Bella Muerte repite os acertos da achega precedente e confirma a Emma Ríos e Kelly Sue DeConnick como un dos equipos creativos máis inspirados do cómic norteamericano actual.

Por Elipses e sombras - Eduardo Maroño | A Coruña | 19/01/2017

 

Título: Bella Muerte. El oso
Autoras: Kelly Sue DeConnick, Emma Ríos, Jordie Bellaire
Editorial: Astiberri
Ano: 2016
 
 
Pretty Deadly, traducida ao castelán como Bella Muerte, supuxo o cambio de estatus de Emma Ríos no mercado do cómic norteamericano. De ser unha profesional que traballaba por encomenda para Marvel Comics pasou a ser unha autora que loitaba por facerse cun oco coas súas propias creacións no hipercompetitivo mercado estadounidense. A súa decisión de abandonar a maior editorial de cómic do mundo cando a súa traxectoria sinalaba un camiño claramente ascendente non estivo exenta de risco. Tanto os editores coma os lectores do cómic comercial son moi receptivos ao talento veña de onde veña, pero tamén esquecen con facilidade a aqueles autores que non manteñen unha presenza constante no mercado. De aí que a excelente acollida do primeiro arco argumental de Bella Muerte fose dobremente valiosa, xa que ademais de confirmar o seu enorme talento como debuxante permitiulle acometer máis proxectos á marxe das grandes compañías, como co-dirixir a revista Island e publicar nela traballos como escritora (Mirror, en colaboración coa debuxante Hwei Lim) ou como autora completa (I.D.).
 
Da man da editora vasca Astiberri chéganos agora Bella Muerte: El oso, segundo volume da cabeceira desenvolvido polo mesmo equipo que o arco anterior, a escritora Kelly Sue DeConnick, a propia Ríos como debuxante e Jordie Bellaire a cargo das cores. Un dos aspectos que contribuíu no seu día a darlle personalidade ao título foi a súa condición de western, un xénero que experimentou etapas de moita popularidade no século pasado pero que hoxe ten unha presenza moito menor. DeConnick e Ríos acollíanse á tradición serodia do xénero, asumindo os tópicos do western crepuscular e mesturándoos cunha fantasía desbordante ao tempo que incorporaban elementos doutras tradicións narrativas. Este segundo volume cambia o escenario, trasladando a acción ás trincheiras da I Guerra Mundial, un cambio arriscado, xa que deixa atrás un dos elementos máis definitorios da cabeceira, máis coherente cunha pretensión facer avanzar o relato sen caer en repeticións. Coa Gran Guerra como pano de fondo, as autoras defenden un concepto de valor afastado da épica belicista, ao tempo que amosan novas facetas da potente mitoloxía que comezaramos a albiscar no relato inaugural. 
 
Este segundo volume confirma a Bella Muerte como un relato dunha fantasía asoballante mais tamén chea de matices. A inocencia e o lirismo dalgunhas pasaxes, como o diálogo entre o coello e a bolboreta que enmarca a narración, contrasta coa dimensión macabra, próxima ao terrorífico, que impregna outros lances. O labor de Ríos non só resulta fundamental para dotar o relato dunha atmosfera de seu, dun ton e mesmo dun estilo narrativo propios. Ademais, a intensa beleza das súas pranchas remata por converterse nun dos grandes argumentos a prol da obra. As páxinas de El oso amosan a unha artista en plenitude que ofrece o mellor de si mesma en cada prancha. O carisma dos personaxes débelle moito á forza icónica do seu deseño. A exuberancia e orixinalidade das súas paisaxes oníricas demostran que aínda é posible acadar unha beleza fascinante sen repetir tópicos visuais. As cores de Jordie Bellaire, unha das mellores profesionais da industria norteamericana actual, revélanse como o complemento perfecto. O mesmo cómic en mans doutros artistas sería completamente distinto.  
 
Bella Muerte segue a ser unha encrucillada de tradicións narrativas eficazmente conducida por unha Kelly Sue DeConnick que atravesa un dos mellores momentos da súa carreira. El oso permítenos confirmar a vixencia da mitoloxía que ela e Ríos crearon no arco inaugural. Non só iso, lonxe de esgotar as premisas da serie, o peche deste segundo volume deixa aínda recantos por explorar no peculiar universo creado por ambas. Non é pouco, posicionarse na franxa do mercado que se sitúa a metade de camiño entre o cómic comercial e o cómic de autor resulta fundamental para que unha autora poida sosterse sen recorrer ás grandes compañías (Marvel e DC) e mellora as súas expectativas se se ve obrigada a facelo. A solidez desta proposta agoira un bo futuro para Emma Ríos, cando menos nun futuro inmediato. 

 


Eduardo Maroño

Coruñés, do Barrio de Monte Alto, vai para dez anos que escribe sobre cómics en lugares diversos: no seu blog Un ollo de vidro, na páxina culturagalega.org, onde asina a columna Paisaxes de papel, no xornal Praza Pública, e tamén en Galicia Confidencial. Este será un espazo para falar de banda deseñada, as súas obras e os seus autores, de Galicia e do resto do universo.

Le máis artigos de Eduardo Maroño aquí.

 

A TÚA ACHEGA FAI QUE GC POIDA PUBLICAR NOVAS COMA ESTA. SÓ DEPENDEMOS DE TI.

¿Gustouche esta nova?
Colabora para que sexan moitas mais enviando un SMS coa palabra GC ao 25511



Comenta

Se tes problemas ou suxestións escribe a webmaster@galiciaconfidencial.com indicando: sistema operativo, navegador (e versións). Agradecemos a túa colaboración.

¿Que caracteres alfanuméricos hai na imaxe? descarta espazos e signos

Exemplo: para C*8 Km@ introducir c8km.

captcha

¡Non entendo o texto!: cambiar imaxe






¿Que caracteres alfanuméricos hai na imaxe? descarta espazos e signos

Exemplo: para C*8 Km@ introducir c8km.

captcha

¡Non entendo o texto!: cambiar imaxe



Capa do cómic Bella Muerte